Badany miał opisać pewien cel znajdujący się w okolicy San Francisco. McMoneagle narysował szkic dinozaura i powiedział: Hę, to przypomina tę starą zabawę, w której należało połączyć ze sobą poszczególne punkty. To sprawia większą przyjemność niż beczka pełna małp ('More fun than a barrel of monkeys' jest potocznym określeniem czegoś, co sprawia dużą przyjemność). Okazało się, iż punktem opisywanym jest plac zabaw, w środku którego znajdowała się grupa żelaznych prętów ukształtowanych w formie beczki na podobieństwo małp o splątanych ramionach.
Nie trzeba chyba opisywać jak duże pole do manipulacji pozostawiała ta metoda. Szczególnie zastanawia więc, jak grupa Swanna przedstawiała dowody na trafność swoich telepatycznych przewidywań. Warto opisać eksperyment, w którym sam szef jednostki został poddany przez "niezależny zespół" próbie udowodnienia swoich zdolności. Otóż, na 10 prób Swann poprawnie odgadł 7 miejsc, dwa trafienia zostały określone jako neutralne, a jedno zupełnie błędne. Wychodzi więc na to, że trafność jego przewidywań wynosi co najmniej 7/10! Szok, nie do wiary? Być może, jednak zastanawia fakt, iż Swann został w czasie eksperymentu poddany aż 100 próbom, z czego podano wyniki jedynie ostatnich dziesięciu.
W metodologii naukowej powszechnie wiadomo, że aby coś udowodnić nie wystarczy wykazać, iż coś dzieje się częściej niż coś innego. Dla przykładu, teoretycznie przy stu rzutach monetą powinno nam wypaść 50 orłów i 50 reszek. W rzeczywistości nikt jednak nie zdziwiłby się wielce jeżeli wyrzuciłby 40 orłów i 60 reszek. W rachunku prawdopodobieństwa uwzględniamy bowiem margines błędu, który zresztą można wyliczyć statystycznie.
Czytaj dalej
